Ta strona używa ciasteczek (cookies), dzięki którym nasz serwis może działać lepiej. Dowiedz się więcejRozumiem

wrzesień

17

2019

obiekt miesiąca

17 wrzesień 2019

W Muzeum Miejskim Suchej Beskidzkiej można zobaczyć cenne zbiory pochodzące z kolekcji Emila i Marii Zegadłowiczów, przekazane nieodpłatnie suskiej instytucji kultury przez Fundację „Czarak”. 

Co miesiąc będziemy prezentować Państwu wybrane obiekty wchodzące w zasób zbiorów.
 
 Obraz "Portret Jadwigi Ziemięckiej" wykonany w technice pastelowej na tekturowej desce. Autorem jest Marian Ruzamski. Pastel przedstawia Jadwigę Marszewską-Ziemięcką żyjącą w latach 1891-1968, profesor mikrobiologii, która jednocześnie kształciła się w malarstwie w Szkole Sztuk Pięknych dla kobiet Marii Niedzielskiej oraz u Feliksa Jasieńskiego. Ziemięcka bardzo często korespondowała z Zegadłowiczem. Publikowała na łamach "Tęczy", m.in. cykl eseistyczny pt. "Wrażenia z pobytu w Ameryce" z roku 1928. Bywała gościem w Murowańcu, co potwierdza "Księga Gości i Zdarzeń. Miscelaneiczne p?le-m?le". Pojawia się również na kartach "Motorów". Obraz stanowi subtelne studium fizjonomii, a zarazem analizę psychologiczną modela; co przywodzi na myśl styl jednego z nauczycieli i mistrzów Ruzamskiego - Leona Wyczółkowskiego. Ruzamski w swojej pracy wydobywa ponadto wartość barwno-tonacyjną. Portret charakteryzuje wrażenie mglistości, delikatny rysunek i subtelna, ciepła tonacja barw (w jasnych rejestrach); wręcz akademicka staranność rysunku, a jednocześnie spóźnione odwołanie do impresjonizmu.
Sygnatura ołówkiem l.g.: Marjan Ruzamski 1937 r.                                          Wymiary:39 cm x 45,5 cm (w świetle)

 
Marian Antoni Ruzamski (ur. 2 lutego 1889 w Lipniku; zm. 8 marca 1945 w niemieckim obozie koncentracyjnym Bergen-Belsen) - polski malarz; a także, w mniejszym stopniu, literat. Ukończył Szkołę Powszechną we Frysztaku i Gimnazjum im. Jana III Sobieskiego w Krakowie.
W roku 1908 rozpoczął studia malarskie na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie u Stanisława Dębickiego, Leona Wyczółkowskiego i Jacka Malczewskiego. Jednocześnie studiował historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. W kwietniu 1914 roku Ruzamski wyjechał do Paryża.
Po wybuchu I wojny światowej jako poddany austriacki powrócił do Tarnobrzega i zamieszkał u rodziców. Po wkroczeniu wojsk rosyjskich został wywieziony do Charkowa, gdzie pozostał do roku 1917. Po rewolucji październikowej powrócił do kraju i zamieszkał w Krakowie. W tym czasie głównymi tematami jego prac były widoki Krakowa. W roku 1922 przeniósł się do Lwowa, gdzie objął stanowisko starszego asystenta na wydziale architektury Politechniki. Zajmował się nadal malarstwem, uczestnicząc w wystawach. W roku 1928 powrócił do Tarnobrzega i zamieszkał
w domu rodzinnym. Namalował tam wiele portretów. Ruzamski podejmował także liczne próby literackie, z których najbardziej znane są jego fraszki; publikował też recenzje, teksty dotyczące spraw artystycznych i wiersze satyryczne. Przez krótki okres czasu kierował pismem Krak, popierającym sztukę narodową a zwalczającym awangardzistów. Prowadził także korespondencję literacką m.in. z Julianem Tuwimem
i Tadeuszem Boyem-Żeleńskim. W latach trzydziestych poglądy Ruzamskiego zbliżyły się do lewicy; miał poglądy raczej pacyfistyczne
i antysanacyjne. Zaprzyjaźnił się z Emilem Zegadłowiczem, który dedykował mu swoją powieść Motory. W okresie okupacji został zadenuncjowany przez sąsiada volksdeutscha, który oskarżył go o pochodzenie żydowskie. Przez więzienie w Tarnowie, gdzie spędził kilka tygodni, w 1943 trafił do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau. Pomimo zagrożenia życia tu także prowadził działalność artystyczną, wykonując portrety obozowych strażników, co dawało mu pewne ulgi w ciężkim życiu obozowym i umożliwiało malowanie współwięźniów. W 1945 został przeniesiony do obozu w Bergen-Belsen, gdzie zmarł (dwa tygodnie przed jego wyzwoleniem) w wyniku krańcowego wyczerpania.


Elektroniczny Rejestr Kapliczek

FACEBOOK

KLAUZULA INFORMACYJNA

Klauzula informacyjna RODO